Πριν από ένα ακριβώς χρόνο το νησί μας έζησε το μεγαλύτερο του ίσως οικολογικό εφιάλτη. Η μεγαλύτερη δασική πυρκαγιά που έχει σημειωθεί μέχρι σήμερα κατέψαμε 132 χιλ. στρέμματα παρθένου δάσους, χορτολιβαδικών εκτάσεων και γεωργικής γης, αφήνοντας πίσω της στάχτη και θάνατο. Μαζί με την χλωρίδα αφανίστηκε και πολλή από την πανίδα του νησιού, αφού τα ζώα των οποίων το δάσος αποτελεί την φυσική κατοικία είτε κάηκαν είτε αναγκάστηκαν σε φυγή.
Ενα χρόνο μετά και αφού έγιναν αρκετά έργα στην περιοχή, η φύση προσπαθεί να ξαναφτιάξει όσα η ανθρώπινη ανοησία, ανευθυνότητα και ίσως και ανεπάρκεια κατέστρεψε. Δεν μπορούμε βέβαια να μη δώσουμε συγχαρητήρια και για τα αντιδιαβρωτικά έργα του δασαρχείου και για τα αντιπλημμυρικά έργα της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Δωδεκανήσου.
Ωστόσο το όλο εγχείρημα της αναδάσωσης θα κινδυνεύσει να αποτύχει εάν δεν φροντίσουμε τα έργα να αποδώσουν. Ηδη σε κάποιες καμμένες περιοχές βόσκουν κατσίκια και κανένας μηχανισμός δεν τολμά να τα σταματήσει. Από την άλλη πλευρά είναι αναγκαία η συνεχής παρακολούθηση της αποτελεσματικότητας των έργων, η πορεία της φυσικής αναγέννησης και η παρέμβαση όπου χρειάζεται.
Σε τέτοιες περιπτώσεις το χειρότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ξεχάσουμε. Ο εφιάλτης του 2008 πρέπει να μας θυμίζει τι πρέπει οι πολίτες, η αυτοδιοίκηση και η κεντρική εξουσία να κάνουν για να μην ξανασυμβεί αυτό που συνέβη. Δύο τα ζητούμενα λοιπόν. Να ξαναφτιάξουμε αυτό που καταστράφηκε, στο μέτρο του δυνατού, και να μην επιτρέψουμε να ξανασυμβεί.
0 comments:
Post a Comment